Πέμπτη , 17 Αύγουστος 2017 3:36 μμ
Home / Ελλάδα / 2 Απριλίου: Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού – Η δική μου νεράιδα

2 Απριλίου: Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού – Η δική μου νεράιδα

της Σοφίας Μπασκάκη

Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού σήμερα και θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στη δική μου νεράιδα που μου έμαθε να είμαι άνθρωπος. Ένα μεγάλο ευχαριστώ και σε κάθε νεράιδα και κάθε άγγελο με αυτισμό  που παλεύει εκεί έξω να ενταχθεί στον σκληρό κόσμο με μοναδικά εφόδια την καθαρότητα της ψυχής τους και την ανιδιοτέλεια.

Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού σήμερα. Μια μέρα που καθιερώθηκε από τον ΟΗΕ το 2007 για να συμβάλλει στην αποδοχή των ατόμων με αυτισμό από την κοινωνία και την ομαλή ένταξη τους σε αυτή.

Δεν θα ήθελα όμως να αναλωθώ εξηγώντας «επιστημονικά» τι σημαίνει αυτισμός. Αυτό είναι δουλειά των ειδικών. Νιώθω την ανάγκη να εκφράσω συναισθηματικά τι σημαίνει αυτισμός για εμένα, για εσένα, για όλους εμάς που δεν είμαστε ειδικοί και στο κάτω κάτω δεν μας αγγίζουν μόνο «επιστημονικώς» κάποια θέματα, αλλά μιλάνε μέσα στην ψυχή μας σε μια γλώσσα που λίγοι μεταξύ μας καταλαβαίνουμε.

Αυτισμός. Αρρώστια; Μπελάς; Αδιέξοδο; Τιμωρία; Θαυμασμός θα τολμούσα να πω. Θαυμασμός απέναντι στη ζωή και σε αυτά τα  άτομα που καλούνται από τα πρώτα τους βήματα να την αντιμετωπίσουν με ένα διαφορετικό τρόπο από ότι εμείς οι «μη αυτιστικοί», αλλά αδύναμοι μπροστά στη δύναμη που δείχνουν εκείνοι στην προσπάθεια τους να κατακτήσουν το δικαίωμα να υπάρχουν σε μια «υγιή» κοινωνία γεμάτη αρρωστημένα μυαλά και πεποιθήσεις.

Η δική μου νεράιδα που κινείται στον δικό της κόσμο του αυτισμού και με παρέσυρε, περίτεχνα ομολογώ, μέσα σε αυτόν, ονομάζεται «Χλόη». Ένα πανέξυπνο κορίτσι με ιδιαίτερη ευφυία, που διαγνώστηκε από τους ειδικούς με αυτισμό από τα πρώτα κι όλας χρόνια της ζωής της.

Όχι δεν είχα την ευλογία να την  έχω γεννήσει. Τι σημασία έχει άλλωστε, αφού την έχω λατρέψει σαν δικό μου παιδί, καθώς είχα την ευλογία να έρθει στο δρόμο μου και να ζήσω μαζί της. Να γνωρίσω την καθημερινότητα της, να μάθω τις συνήθειες της, να αγκαλιάσω κάθε της βλέμμα που ,όχι, επιμένω ότι δεν ήταν στο «κενό», αλλά κοιτούσε βαθιά μέσα στο νεραϊδόκοσμο της.

Στην αρχή ομολογώ ότι δεν ήξερα πώς να διαχειριστώ την κατάσταση, ούτε πώς να διαχειριστώ την ίδια για να επικοινωνήσω μαζί της.  Μέχρι που μου έδειξε εκείνη τον τρόπο. Όχι δεν χρειαζόταν να ψάχνω τρόπους διαχείρισης. Χρειαζόταν μόνο να αφήσω ελεύθερη την ψυχή μου να αγγίξει την δική της. Να αποδεχθώ με πολλή αγάπη την ιδιαιτερότητα της και να μην έχω την απαίτηση να έρθει στον «δικό μου κόσμο». Κάπως έτσι με παρέσυρε στον δικό της και τότε ήρθα αντιμέτωπη με ένα θαύμα. Το θαύμα που το λένε ζωή. Ζωή πέρα από την καθιερωμένη συμβατικότητα μέσα στην οποία επιβιώνουμε όλοι οι υπόλοιποι.

Η σχέση μας ξεκίνησε με το να τη βοηθήσω να αντιμετωπίσει την καθημερινότητα της και κατέληξε να με έχει βοηθήσει εκείνη να αντιμετωπίζω τον εαυτό μου καθημερινά. Όλα όσα μέχρι τότε θεωρούσα δεδομένα  και αυτονόητα, για εκείνη ήταν ένας διαρκής αγώνας να τα κατακτήσει. Και καταφέραμε μαζί να χτίσουμε έναν κόσμο μέσα στον οποίο συνυπήρχαμε σαν ένα. Εκείνη να με μαθαίνει πως τίποτα δεν «εννοείται» και εγώ να της δείχνω πως όλα μπορεί να τα κατανοήσει, αναπτύσσοντας δικούς μας κώδικες επικοινωνίας.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω την κάθε «πρώτη φορά» που κατακτούσε κάτι καινούριο. Ήμασταν ενθουσιασμένες και οι δύο για την νέα της επιτυχία. Η Χλόη μου ζούσε μέσα στη σιωπή της κι όμως κατάφερε να πει μερικές λέξεις, έτσι μόνες τους, όχι μέσα σε πρόταση, σαν σκόρπιες νότες, μα ήταν σαν να άκουγα ολόκληρη διάλεξη!

Βέβαια δεν έλειψαν και οι δύσκολες στιγμές. Οι στιγμές εκείνες που ένιωθα να «φεύγει» από κοντά μου και να κλείνεται στον εαυτό της. Τότε ήταν που όλα σκοτείνιαζαν γύρω μαζί με το βλέμμα της. Κουλουριαζόταν σε μια γωνιά για ώρα πολλή, δεν ξέρω πόση, ο χρόνος σταματούσε όποτε συνέβαινε αυτό. Ακουγόταν μόνο ο κτύπος του ρολογιού και της καρδιάς της. Τικ τακ… ρυθμικά σαν το σώμα της που κινούταν αργά. Σιωπή απλωνόταν μέσα στο δωμάτιο. Μια σιωπή που έσπαγε το φράγμα του ήχου μέσα στο νεραϊδόκοσμο της.

Είχα μάθει να βαδίζω με τα δικά της βήματα και να της δίνω τον χρόνο που ήθελε για να έρθει ξανά κοντά μου. Είχα κερδίσει την εμπιστοσύνη της και ερχόταν στην αγκαλιά μου αναζητώντας την αποδοχή και την ασφάλεια που είχε ανάγκη. Και τα έπαιρνε αυτά χαρίζοντας μου ένα χαμόγελο που όμοιο του δεν έχω ξαναδεί!

Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού σήμερα και θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στη δική μου νεράιδα που μου έμαθε να είμαι άνθρωπος. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε κάθε νεράιδα και κάθε άγγελο με αυτισμό  που παλεύει εκεί έξω να ενταχθεί στον σκληρό κόσμο με μοναδικά εφόδια την καθαρότητα της ψυχής τους και την ανιδιοτέλεια.

Η συγγραφέας Μαίρη Κασαμπαλάκου, που είχα πραγματικά την τύχη να γνωρίσω, έχει τον δικό της «Αυγερινό» να αγκαλιάσει και να μας πει πολλές ιστορίες για τον αυτισμό και την αγάπη. Μέσα από τα γραπτά και τις ζωγραφιές της ζωντανεύει ένα κόσμο αλλιώτικο, διαφορετικό μα τόσο συναρπαστικό. Αρκεί να θελήσεις να τον γνωρίσεις βγαίνοντας από το δικό σου αυτισμό.

Μαίρη σε ευχαριστώ πολύ για το υπέροχο βίντεο που μου έστειλες να συνοδέψει το κείμενο μου.

 

 

 

Σχετικά Σοφία Μπασκάκη

Check Also

Τραγικό θάνατο βρήκε στρατιώτης στην Οινόη-Παρασύρθηκε από τρένο

Τραγικό θάνατο βρήκε στις 11:15 το πρωί της Πέμπτης στα Οινόφυτα ένας νεαρός στρατιώτης, όταν …