Ένας απείθαρχος λαός που ο κορονοϊός τον έκανε… αρνάκι

Του Ανδρέα Κάτσενου

 Μας χαρακτηρίζουν έναν απείθαρχο λαό με ιδιαίτερο μεσογειακό ταμπεραμέντο. Ένα λαό που δύσκολα δέχεται περιορισμό της ελευθερίας του ακόμα και υπό εξαιρετικά κρίσιμες καταστάσεις. Ένα λαό που αναζητά παράθυρο στο νόμο για να πουλήσει «μαγκιά». Να καταδείξει τη δήθεν ανωτερότητά του.

Η πανδημία του κορονοιού ήρθε να ανατρέψει αυτή την αρνητική εικόνα. Να αποστομώσει όσους θεωρούν τους Έλληνες ασυνεπείς και άνομους. Χαβαλετζήδες που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η καλοπέραση.

Το Πάσχα βιώσαμε μια διαφορετική εικόνα. Η Ελλάδα ακινητοποιήθηκε. Έκανε Ανάσταση στο σπίτι. Οι δρόμοι άδειοι. Έρημες όλες οι μεγάλες πόλεις. Τα χωρία άδεια. Ο οβελίας δεν έτυχε της πρέπουσας τιμής στις αυλές και τα χωράφια σε μια Ανοιξιάτικη φύσης που σε προκαλούσε να δραπετεύσεις

Τα μέτρα που ελήφθησαν από την κυβέρνηση  ήταν δρακόντεια. Κυρίως,  στα αστικά κέντρα και τις εξόδους από αυτά.  Μόνο 105 παραβάσεις για αφαίρεση πινακίδων  σημειώθηκαν σε όλη τη χώρα. Στόχος να μην υπάρξει από τον συγχρωτισμό διασπορά του ιού. Φαίνεται ότι αυτό επετεύχθη.

Οι Έλληνες έδειξαν ότι σέβονται απόλυτα την ανθρώπινη αξία. Κατανοούν την κρισιμότητα της κατάστασης και στήριξαν μια κυβερνητική προσπάθεια που στόχο είχε και έχει να μην πνιγούν τα νοσοκομεία από φορείς του κορονοιού γιατί απλά δεν υπάρχουν τόσες ΜΕΘ όσες πιθανόν θα χρειαζόμασταν. Βεβαίως υπάρχουν και ελλείψεις σοβαρές σε ιατρικό –νοσηλευτικό προσωπικό άσχετα εάν την περίοδο αυτή έγιναν κάποια «μερεμέτια» για να κλείσουν τρύπες. Το πρόβλημα υφίσταται. Χρόνο κερδίζουμε.

Οι Έλληνες στάθηκαν στο ύψος τους. Απέναντι στην ιστορία. Στο παρόν και το μέλλον του τόπου. Απέναντι στην ανθρωπότητα. Έκαναν το χρέος τους για την αυτοπροστασία τους. Υπάκουσαν και έδειξαν ότι μπορούν να στηρίξουν αποφάσεις που θεωρούν ότι είναι υπέρ της ανθρώπινης αξίας. Και τις σέβονται. Ένας λαός, λοιπόν,  που έγινε αρνάκι για να αποδείξει τον σεβασμό του στη ζωή.

Αυτοί είναι οι Έλληνες του αυτοσεβασμού, της αυτοπειθαρχίας, που ξέρουν να αντιμετωπίζουν το θάνατο αντρίκεια. Βγήκαν από το Εγώ τους για χάρις του Εμείς. Μείναμε σπίτι ως χρέος προς την ιστορική πορεία του λαού μας. Τα καταφέραμε Μέχρις εδώ! Μας σέβονται όλοι, πλέον, γιατί κερδίσαμε μια σπουδαία μάχη. Ο πόλεμος όμως συνεχίζεται

Ο δρόμος είναι μακρύς και δύσβατος. Τίποτα δεν έχει τελειώσει. Η χώρα μας παλεύει με ότι μέσα έχει. Πολύ λιγότερα από άλλους λαούς. Αλλά με ένα πλεονέκτημα. Την πίστη στο στόχο. Δεκάδες σπουδαίους και άξιους γιατρούς και νοσηλευτές που, νυχθημερόν, δίνουν την μάχη   για την ζωή. Τους αξίζει ο σεβασμός μας.

Η χώρα δεν έχει πολλά θύματα από τον κορονοιό σε σχέση με άλλες χώρες. Αυτό όμως δεν σημαίνει και πολλά πράγματα. Σώσαμε εκατοντάδες ανθρώπινες ψυχές. Αλλά  ο πληθυσμός δεν έχει ανοσία.  Αυτή είναι η Αχίλλειος πτέρνα μας. Αυτό φοβούνται όλοι για την επόμενη μέρα. Αλλά και τα τεστ  που διενεργούνται  είναι εξαιρετικά λίγα σε σχέση με όσα γίνονται σε άλλες χώρες. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει ακριβής εικόνα για τον αριθμό των πραγματικών κρουσμάτων.

Τα δύσκολα έρχονται. Την επόμενη μέρα. Εκεί θα κριθούμε. Εκεί θα αρχίσει μια άλλη εξίσου σημαντική μάχη, όταν θα αποδειχτεί ότι η ζωή μας άλλαξε άρδην. Όταν Θα αντιληφθούμε ότι πρέπει να ζήσουμε υπό άλλες συνθήκες. Όπου θα πρυτανεύσει η κοινωνική αλληλεγγύη και ο σεβασμός στον συνάνθρωπό μας.  Που θα μας αναγκάσουν να κρατήσουμε αποστάσεις από τον κοινωνικό περίγυρό μας, στη δουλειά, στη διασκέδαση, στο βόλτα,  σε όλες τις κοινωνικές εκφάνσεις της ζωής. Εκεί θα δώσουμε μια άλλη μάχη. Μια επανάσταση για την επιβίωση του ανθρώπου. Με άλλους όρους και άλλες προοπτικές.

Συνεχίζουμε τη μάχη με όποια χαλάρωση των μέτρων, όταν και όποτε, περάσουμε στην άλλη φάση της ζωής μας.