“Έπινα ένα μπουκάλι βότκα κάθε βράδυ! Το έκοψα οριστικά το ‘96”

 

Στο Down Town και τον Πάνο Ζόγκα έδωσε συνέντευξη ο Σταμάτης Φασουλής, ο οποίος αποκάλυψε πως υπήρξε περίοδος στη ζωή του που έπινε κάθε βράδυ ένα μπουκάλι βότκα, , αλλά μίλησε και για το κομμάτι της δουλειάς.

Είχες χάσει ποτέ τον έλεγχο σε κάτι;

Υπήρξε μια περίοδος που έπινα πάρα πολύ. Έπινα ένα μπουκάλι βότκα κάθε βράδυ. Αυτό πριν από 30 χρόνια. Όταν τελείωνε η παράσταση στο θέατρο, ξεκινούσα να πίνω μέχρι το πρωί. Έφυγε κι αυτό, αλλά με τρομάζει ακόμα. Το κλότσησε ο οργανισμός μου. Πήγαινε το μυαλό μου ότι μου κάνει κακό, αλλά έλεγα «δεν με αφορά, θα πιω». Το έκοψα οριστικά το ’96.

Καλό είναι, πάντως, που γνωρίζεις πότε μπαίνεις σε επικίνδυνη ζώνη.

Δεν τα ελέγχω όλα. Είναι ακόμα πράγματα που μπορεί να με πάρουν από κάτω και έρχονται στιγμές που με φοβάμαι. Αλλά ευτυχώς υπάρχει το θέατρο και τα ξορκίζω. Λυγίζω εύκολα στη ζωή, αλλά επειδή δεν το δείχνω, ντρέπομαι, αυτό με κάνει σκληρό και ταυτόχρονα εντελώς ευάλωτο.

Τι σχέδια κάνεις όταν ξεκινάει μια σεζόν;

Εκείνο που παρακαλάω κάθε φορά είναι να έχω δουλειά, γιατί έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα τίποτα δεν είναι σίγουρο.

Καλά δεν έχεις περιθώριο να μη δουλέψεις μια σεζόν;

Αν σταματήσω να δουλεύω, εκείνο που με περιμένει είναι να ζήσω περίπου ένα χρόνο με τα υπάρχοντα. Και μετά με τη σύνταξη μου, που θα είναι περίπου 1.000 ευρώ το μήνα, για να πληρώνω τα φάρμακα μου και το τηλέφωνο μου. Δεν έχω αποταμιεύσεις στην τράπεζα. Το μόνο περιουσιακό μου στοιχείο είναι ένα σπίτι 85τ.μ. και ένα αυτοκίνητο που αγόρασα το ’94, μια BMW την οποία και δεν έχω οδηγήσει ποτέ. Δεν το λέω με παράπονο, γιατί πέρασα μια υπέροχη ζωή. Έκανα αυτά που ήθελα, επένδυσα σε ταξίδια, σε φαγητά με φίλους, σε διακοπές. Οτιδήποτε θα μπορούσε να μου προσφέρει μια ευχαρίστηση που δεν έχει να κάνει με πράγματα. Βλέπω συναδέλφους που ανοίχτηκαν και δουλεύουν για να πληρώνουν τα δάνεια και δεν το αντέχω. Ευτυχώς δεν έπεσα στη λούμπα, δεν πήρα ούτε ένα δάνειο και έτσι τώρα είμαι από τους τυχερούς. Κάθε χρόνο πηγαίνω έναν μήνα στο εξωτερικό και βλέπω θέατρο και αυτό είναι ακριβό. Και έναν μήνα πηγαίνω στη Σίφνο. Αλλά αυτές είναι οι μόνες μου σπατάλες. Και όταν πηγαίνω εκεί, περνώ καλά. Και το να περνάς καλά κοστίζει.