Αλέξανδρος Ανδριώτης: Τι κοινωνία επιθυμούμε για εμάς και τα παιδιά μας

Πριν λίγες ημέρες παρακολούθησα μια εκπληκτική παράσταση μαθητών Γυμνασίου, οι οποίοι ανέβασαν τον “Πλούτο” του Αριστοφάνη. Μια παράσταση που μετέφερε με αριστοτεχνικό τρόπο όλα τα νοήματα που περιέχει, αυτή, η εμβριθής κωμωδία του Αθηναίου σατιρικού ποιητή μας.

Ο «Πλούτος» παρουσιάστηκε το 388 π.Χ., στο τέλος περίπου του Κορινθιακού Πολέμου. Η Αθήνα είχε πολλές ελπίδες να ανακτήσει την αίγλη της, μάταια όμως, αφού η πολιτισμική κρίση ήταν βαθιά, η έκπτωση των ηθών έπληττε βάναυσα τον δημόσιο και ιδιωτικό βίο και η οικονομία κατέρρεε επιτρέποντας την επικράτηση των επιτηδείων, με την ανοχή βεβαίως της διεφθαρμένης πολιτικής και θρησκευτικής εξουσίας.

Κι εδώ παρεμβαίνει με το έργο του ο Αριστοφάνης. Απογυμνώνει τους ηγέτες του και επαναφέρει το αίτημά του για δίκαιη πολιτεία, αναπτύσσοντας έναν προβληματισμό πάνω στην άδικη κατανομή του πλούτου και στην έκρηξη της διαφθοράς.

Καταστάσεις και συνθήκες τόσο γνώριμες σ΄ εμάς, οι οποίες επιβεβαιώνουν (όσο δυσάρεστο κι αν είναι) το αναπόδραστο της ανθρώπινης μοίρας και την έλλειψη βούλησης για την υιοθέτηση ενός διαφορετικού τρόπου σκέψης και δράσης. «Οι Έλληνες δεν είναι τόσο φτηνιάρηδες και ηλίθιοι», έχει πει ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων Βασίλης Λεβέντης και το πιστεύω.

Αρκεί να πάρουμε τα μαθήματά μας από την ιστορία και τους αρχαίους συγγραφείς. Να προβληματιστούμε και να συμφωνήσουμε στο τι κοινωνία επιθυμούμε για εμάς και τα παιδιά μας.