‘’Βαθειά μαχαιριά στην ψυχή της – βαρέως πάσχουσας;…- κοινωνίας’’

Από τη Θεοδώρα Δέδε Δημοσιογράφο

Εσύ, κορίτσι των …8, των 10, των 12…

Βίαια, ανηλεώς, κομμένο μωβ μπουμπούκι…Που μεταμφιεσμένοι σε ανθρώπους…καλικάντζαροι σε συνάντησαν, γιατί βρήκαν ανοιχτή χαραμάδα ψυχικής καμινάδας…Και μπούκαραν…Και τάκαναν όλα ρημαδιό…Και άφησαν πολλή μουτζούρα…Και σε κακογέρασαν, νεόκοπο πλάσμα…Αξιοθρήνητη ψυχή…Που δεν είχες κανέναν (;;;) να σε διδάξει, να σε οδηγήσει, να σε νουθετήσει, να σε ορμηνέψει, που έλεγε και η λατρεμένη γιαγιά μου…Ανήκες σε ’’οικογένεια’’, της οποίας οι 4 τοίχοι του σπιτιού δεν βοήθησαν στην ουσιαστική απόδοση της έννοιας…

 Εσύ, κορίτσι των …8, των 10, των 12, των…

Δεν θα έπρεπε να παίζεις με τις φίλες σου ρακέτες;;;Nα αλωνίζετε με τα ποδήλατά σας τις πλατείες;;;..Nα ψάχνετε στο internet πληροφορίες για τον ‘’Μικρό πρίγκιπα’’ ή τον ‘’Μάγκα’’, που θα σας ανοίξουν, θα σας φωτίσουν, θα σας χρωματίσουν περισσότερο τους θολούς και γκρίζους ορίζοντες της εποχής μας;;;…
Αλλά, πάλι, ένα παιδί 8, 10 και -πολύ περισσότερο- 12 ετών δεν ξέρει, δεν αντιλαμβάνεται τι του αρέσει; Τι θέλει, τι πρέπει να επιζητά στην ηλικία αυτή;;;…Και τι του χαρακώνει την ψυχή;…Τι το συνθλίβει;…Δεν βρήκε έναν…Ανθρωπο στο διάβα της καταστροφικής πορείας του να το βοηθήσει να πατήσει φρένο στην κατρακύλα;;;Να του πει το δράμα του;;;…Δεν βρέθηκε κανένας να ‘’σφυρίξει’’ δυο σύμφωνα στην οικογένειά του, σε περίπτωση…άγνοιάς της;;;Αλλά, πάλι, γιατί η οικογένεια να έχει άγνοια σε τέτοια εγκλήματα, που συντελούνται στην ψίχα της ψυχής ενός εκ των μελών της;;;…Και, πολύ πριν, συντελεστεί η τραγωδία, κανείς δεν είχε χρόνο να μάθει σ’ ένα μικρό παιδί πώς πρέπει να προσέχει τον εαυτό του και σε ποια χωρικά ύδατα χαρτογραφείται ο αυτοσεβασμός του;;;…

Πριν, όλοι αόρατοι και αθώοι…Οι τριγύρω…Οι έξω και οι πέριξ των 4 τοίχων…Τώρα, εκ του ασφαλούς, ζητάνε και βραβείο θάρρους, που βγαίνουν εκ των –ύστατων…- υστέρων και δηλώνουν σχεδόν πλήρη γνώση!…Αλλά, τώρα, τους οφείλουμε το αντιβραβείο της απόκρυψης και της…συνενοχής…Και, καλού κακού, σε καμιά κρίση αυτογνωσίας, ας αποφύγουν να βρεθούν απέναντι σε κάποιον καθρέφτη…Γιατί για κάθε παιδί που βιάζεται, αποκτηνώνεται εκτός από τον βιαστή και καθένας που το υποψιαζόταν, το ψιλο-χοντρο-αισθανόταν και, εν τέλει, χαιρόταν, που δεν ήταν το δικό το παιδί!…

‘’Η ηδονική και σαδιστική, υποσυνείδητα, παρακολούθηση απ’ τις εφημερίδες της ηθικοσωματικής συντριβής του αποκλίνοντος ατόμου, αποτελεί την πιο πολιτισμένη μετεξέλιξη άλλων αμεσότερων μορφών συμμετοχής σε δημόσιες εκτελέσεις (σιωπηρή συνενοχή κοινωνίας)…Και, βέβαια, όπως πάντα, η κοινωνία αφού σκοτώσει, τύπτεται, δακρύζει’’… (Θ. Διαμαντόπουλος, Καθηγητής Ελληνικού πολιτικού συστήματος – Πολιτικών δυνάμεων, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο).

Εσύ, κορίτσι των …8, των 10, των 12, των…

Που η…μοίρα σ΄ έριξε σε μια οικογένεια, που δεν σε περιέβαλε με το προστατευτικό κουκούλι τής αγάπης της, ώστε ν’ ανοίξεις με σιγουριά κι εμπιστοσύνη τα πεταλουδένια σου φτερά…Δεν σε περίμενε ο γονιός να ξυπνήσεις από τον μεσημεριάτικο υπνάκο σου, για να σου έχει έτοιμη μια πορτοκαλάδα…Να διαβάσετε μαζί τα μαθήματά σου…Να σε ρωτήσει πώς πήγες στο σχολείο –το θέμα, βέβαια, είναι αν πήγαινες και πότε;;;…Να πάρεις ‘’οικογενειακές δυνάμεις-βιταμίνες’’ και γονική αναζωογόνηση για τον παιδικό σου οργανισμό, που, τώρα μόλις, ανθεί…Που μαζεύει, που εγγράφει το ανεξίτηλο υλικό του, τις, δια ζώσης και, δια παντός, ‘’οικογενειακές πληροφορίες’’, για το άνοιγμα στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο, που δίνει κάθε ‘’κλειστό περιβάλλον προστασίας, μέριμνας κι έγνοιας’’, όπως πρέπει να είναι κάθε κύτταρο της κοινωνίας…Εσύ, προφανώς, δεν είχες καταφύγιο την οικογένεια…(Αλήθεια, μια έρευνα για τα παιδικά χρόνια των δραστών θ’ αποτελούσε χρήσιμη, αποκαλυπτικότατη κοινωνιολογική-ψυχογραφική μελέτη…Πόσο ερεβώδη, κακοποιημένα ή ρόδινα και παραδεισένια παιδικά χρόνια είχαν);;;…
 

‘’Πού πας, κοριτσάκι, στο…μπουρδέλο αυτό’’;…

Εσένα, κορίτσι των …8, των 10, των 12, των…

Που, αντί να σε πηγαίνουν βόλτες σε λούνα-παρκ και πάρκα και μουσεία, σου τα αφαίρεσαν όλα απ’ το οπτικό σου πεδίο και σου εκχυδάισαν τον ίδιο τον…άνθρωπο, μέσα στο τρενάκι του τρόμου των τετράτροχων ή τσιμεντένιων μπουρδέλων, όπως τα αποκάλεσες εσύ το ίδιο!…Σου εκχυδάισε την αθωότητα η ανήθικη…ενηλικιότητα!…Στα βράχια της πρόφασης της ανέχειας(;) συνετρίβη η γονική προστασία…Η φιλική εμπιστοσύνη…Ο σεβασμός για επαγγέλματα-λειτουργήματα…

Απειρα τα ερωτηματικά…Απειρα στην απειροστή τα αποσιωπητικά…Το ‘’Για τα παιδιά’’ το αφιερώνω στη μη-τέρα – εισπράκτορα του μπουρδελομεροκάματου του ανοσιουργήματος, που της ‘’ακούμπαγε’’ η 12χρονη κόρη της…(Που, ακόμη και να μην είχε γνώση των αποτρόπαιων πράξεων, στις οποίες σερνόταν το κοριτσάκι της, είναι, ούτως ή άλλως, εισπράκτορας της αδιαφορίας, της απάθειας και της εγκατάλειψης, που μου κάνει το ίδιο κι απαράλλαχτο)…
 
 

‘’Για τα παιδιά’’ – Χαλίλ Γκιμπράν

«Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου…

Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.

Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα.

Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν…

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου…

Αφού ιδέες έχουν δικές τους.

Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους…

Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο,

που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.

Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις,

αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα…

Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω,

ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες»…

Εσύ, κορίτσι των …8, των 10, των 12, των…

Ποιος σε έμαθε, αντί ως παιδί ‘’να μετράς τ’ άστρα’’, να βλέπεις τον ουρανό σφοντύλι και να μετράς σε ένα 30λεπτο, πόσοι θα σε…βιάσουν;;…Και αντί να κυκλοφορείς με παιδική…περηφάνεια για τον αριθμό των παγωτών, που έφαγες το καλοκαίρι, να κουβαλάς τον αριθμό ΙΒΑΝ, για να σε πληρώσουν, μάλλον, για να…αποτυπώσουν σε χρήμα ό,τι βδελυρό αισθανόσουν πως σου συνέβαινε…
 

Το ποίημα ‘’Μέσα στα μάτια ενός παιδιού’’ ως ελαφρύτατη ποινή, θάθελα να ακούγεται, διαρκώς και αδιαλείπτως -όχι στη διαπασών, αλλά ψιθυριστά, σαν αντίλαλος συνείδησης κλεισμένης στα έγκατα- στο κελί των παιδοβιαστών, ώσπου να…υστεριαστούν με τα χάλια τους, αφού καταλάβουν το πραγματικό νόημά του και σιχαθούν, ουσιαστικά, τον αηδιαστικό εαυτό τους!…

‘’Μέσα στα μάτια ενός παιδιού’’ – Ελένη Ιωάννου

Μέσα στα μάτια ενός παιδιού,

που κρύβεται η αγάπη και η αλήθεια,

βλέπεις την ομορφιά του κόσμου…

Που βουλιάζει στην ασχήμια της καθημερινότητας

και στης μιζέριας την αστείρευτη κατάντια.

Μέσα από τα μάτια ενός παιδιού

ξεπηδά η αθωότητα και χάνεται,

αν την περιπλανήσεις.

Κι αν ανελέητα φερθείς σ’ ένα παιδί

σα να μη το γέννησε μάνα,

αλλά οργή Θεού σα να το πέταξε

μες στ’ άσπλαχνά σου χέρια,

τα μάτια αυτά, που κρύβουν τόση αγάπη,

ευθύς θα χύσουν θάλασσες δακρύων

και θα βουλιάξεις στων τύψεών σου τα σκοτάδια…
Ο δολοφόνος ψυχών κερνάει παγωτό…

Εσύ, κορίτσι των …8, των 10, των 12, των…

Ποιος σε έμαθε, αντί τού να ‘’μη δέχεσαι από ξένους ούτε..καραμέλα!!!’’ -όπως μας βροντοφώναζαν οι γονείς μας, ακόμη κι όταν παίζαμε στη γωνία του σπιτιού μας!…- να σε τραβάνε σαν μια κουρελιασμένη, ζωντανή κούκλα δια πάσαν ανωμαλίαν & κτηνωδίαν, να μη μοιράζεσαι με κανέναν τα παθήματά σου, επειδή ‘’αυτά’’ θα…πληρώνονταν;;;!!!…Ποιος σου έμαθε ότι στις κτηνωδίες δεν μιλάμε, πληρωνόμαστε και τις επαναλαμβάνουμε!!!;;;…Ποιος σ’ έμαθε ότι όλα εξαγοράζονται!!!;;;…Ισως, αυτή να είναι η ερώτηση – κλειδί για όλες τις συμφορές σου…

Πόσο με συνθλίβει ο κάθε αγύρτης, που σε γυρόφερνε και σούφερνε…πεσκέσι κι άλλους όμοιούς του – τελικά, σε πόσους τέτοιους έχουμε δώσει το χέρι, έχουμε χαμογελάσει, έχουμε ρωτήσει ‘’αν υγιαίνει η δική τους οικογένεια’’- για να τα ‘κονομάει, με τρόπο μιασμένο!!!…Και να ‘’πουλάει και μούρη’’ φιλάνθρωπου και συντρέχτη!…

Πόσο, βαθειά, με πονά, για το γεγονός ότι η μικρή –ή και ευρεία- κοινωνία, κορίτσι των …8, των 10, των 12, των…, σ’ άφησε μόνο κι έρμο!!! Ακάλυπτο μπροστά στα κτήνη της, για να έρθει μετά τιμωρός, επιπλήττουσα στο…ύστερα, στο μετά των αποκαλύψεων…Ενώ, μέχρι πριν, μπορεί να ‘’έπαιρνε μάτι’’ μια ασύμβατη κατάσταση, να την…αποσιωπούσε…Γιατί, άλλωστε, θα έπρεπε, άραγε, να βγάζει εκείνη φίδια κολοβά από τρύπες!!!;;;…

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάντια κι εξευτελισμός για μια κοινωνία να μην την σοκάρουν, πια, οι τραγικοί αριθμοί, που αφορούν τέτοιου είδους εγκλήματα…Ε, όχι, δεν είναι ξεροί αριθμοί!…Κι αν είναι έτσι για κάποιους, είναι μεγάλα νούμερα οι ίδιοι!…Οι υπόλοιποι αρρωστήσαμε ως άνθρωποι, ως μονάδες, ως ενήλικοι, ως αρνούμενοι τη βδελυρή πραγματικότητα…

Εσείς, όλα τα μικρά κορίτσια, οι μινιατούρες γυναικείας υποψίας, που η ζωή σας, από το έμπα στο λιμάνι της, σας έριξε στην ξέρα με τα κτήνη, τους παιδομαστροπούς, τους παιδοβιαστές, τους παιδοκανίβαλους, τους ανθρωποφάγους, τους κακούς λύκους, που με μια χαψιά μασουλάνε με τα πριονωτά τους δόντια παιδικές ηλικίες, ανέμελα χρόνια, αθωότητες, αγγελικές ψυχές…Και αφήνουν ημίνεκρες ψυχές…Μέσα σε βάλτους, που, από τύχη, μπορεί να μη σε ρουφήξουν στα σωθικά τους…Είστε απ’ τις άτυχες, γιατί μπορεί κανείς να μη σας διάβασε την ‘’Κοκκινοσκουφίτσα’’, αλλά εσείς δεν γλυτώσατε από τον κακό τον λύκο…

Μιαροί, παμμίαροι, μιαρότατοι, ολότελα μιασμένοι (όπως θα σας περιέγραφε ο Αισχύλος στις σύγχρονες τραγωδίες), εσείς, τσιμπούρια της παιδικότητας, που εκμεταλλεύεστε μικρές νεράιδες και τις μετατερατώνετε σε ασύνειδες…πόρνες, απορώ, ποια λόγια θα λερώσετε για την απολογία σας…Την απολογία ενώπιον ανθρώπων, Θεού, αλλά, κυρίως, του καθρέφτη σας…Αν και εσείς είστε όλοι εγκληματίες…αθεόφοβοι!…Ευτυχώς, που, τουλάχιστον, κάποιες φορές, στους λάκκους που σκάβετε, πέφτετε οι ίδιοι!….

Ενας θάνατος και ο βιασμός και, μάλιστα, ο παιδοβιασμός…Μια κα-η-μένη αθωότητα στον βωμό της αρρωστημένης φρίκης…Γι’ αυτό:
Απόσπασμα από το ‘’Μικρό κορίτσι’’ του Ναζίμ Χικμέτ, σε μετάφραση Γ. Ρίτσου:
‘’Ω, μη θαρρείτε πως ζητάω για μένα τίποτα…

Κανείς εμένα δε μπορεί να με γλυκάνει…

Τι το παιδί που σαν εφημερίδα κάηκε,

δεν μπορεί πια τις καραμέλες σας να φάει’’…

Το παιδί πρέπει να βγει από αρπακτικά νύχια γερακιών, που ονειρεύονται εφιαλτικούς μεσαίωνες!…

Το παιδί έχει δικαίωμα να προστατεύεται από κάθε μορφή βίας και παραμέλησης.

Το παιδί έχει δικαίωμα προστασίας από οποιοδήποτε μορφή οικονομικής και σεξουαλικής εκμετάλλευσης ή δουλείας.

Αναρωτιέμαι, αν υπάρχει τιμωρία για τέτοιου είδους εγκλήματα…Υπάρχει;;;…Όταν κάποιος σου πυροβολεί το μέλλον;;;…Την εμπιστοσύνη, την ασφάλεια, την παιδικότητα;…Υπάρχει;;; Για τον βιασμό της ψυχής;;;Πείτε μου, υπάρχει;;;…

Τώρα, κορίτσι των …8, των 10, των 12, των…, έμαθες πόσο σκοτάδι κρύβουν οι λεγόμενοι ‘’υπεράνω πάσης υποψίας’’…

Τώρα, που γίνονται αποκαλύψεις, για να λάμψει η αλήθεια, τόσο περισσότερο σκοτάδι μας περιλούζει…Και αν, όπως λέγανε στον ‘’κύκλο των χαμένων ποιητών’’, η αλήθεια είναι σαν μια κουβέρτα, που αφήνει, πάντα τα πόδια παγωμένα, γιατί ποτέ δεν είναι αρκετή’’, τώρα, νοιώθω τα πόδια μου να βγάζουν…χιονίστρες…Πολύ παγετό έφερε αυτή η αλήθεια, που μας άφησε…παγωτό…Σαν αυτά τα πικρά παγωτά, που κέρναγε ο παιδοβιαστής, κανίβαλος, δολοφόνος ψυχής (ή μήπως ψυχών);;;…

Τα ανατριχιαστικά στοιχεία ερευνών:

Έρευνα, στη Βρετανία (που δημοσιεύθηκε 20.10.2022), αναφέρει πως στα 200 παιδιά, τα 40 έχουν πέσει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης πριν τα 16 τους.

————————-

Σύμφωνα με έρευνα (2022) του ελληνικού κέντρου ασφαλούς διαδικτύου:

  • 1 στα 2 παιδιά μιλάει με αγνώστους στο διαδίκτυο
  • 1 στα 5 παιδιά συναντιέται με αγνώστους
  • 1 στα 4 δέχεται σεξουαλική παρενόχληση στο διαδίκτυο

—————–

Σύμφωνα με άλλες έρευνες:

Ένα παιδί, την ημέρα, κακοποιείται σεξουαλικά, στην Ελλάδα, (πρώτο οκτάμηνο του 2022)

Το 70% είναι κορίτσια

Κατά πλειονότητα, ανήκουν στην ηλικιακή κατηγορία 9-14 ετών

—————-

  • Τα δεδομένα της ΕΛ.ΑΣ. για τις περιπτώσεις, βιασμών, σεξουαλικών κακοποιήσεων, ασέλγειας κ.α. δείχνουν αυξημένα κατά 82% τα περιστατικά το 2020 σε σχέση με το 2016 .
  • Την τελευταία πενταετία, κάθε χρόνο τουλάχιστον 43 παιδιά βίωναν τον βιασμό σώματος και ψυχής κάθε χρόνο.

————

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα 1 στα 6 παιδιά κατά τη διάρκεια της ζωής του θα υποστεί κάποια μορφή σεξουαλικής βίας, 1 στα 13 παιδιά θα υποστεί και σωματική επαφή από τους δράστες, ενώ 1 στα 30 παιδιά θα βιώσει την εμπειρία βιασμού ή απόπειρας βιασμού.

—————–

Σε διεθνές επίπεδο – σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας – 1 στους 4 ενήλικες έχουν κακοποιηθεί ως παιδιά, ενώ σε ποσοστό 80% η σεξουαλική κακοποίηση προέρχεται από άτομα του οικογενειακού ή φιλικού περιβάλλοντος, ‘’υπεράνω κάθε υποψίας’’.

—————

Μέσα στο 2020, υπήρξαν 13 υποθέσεις, κατά τις οποίες γονείς εμπιστεύτηκαν τα παιδιά τους σε οικεία άτομα, εκπαιδευτικούς, κληρικούς ή γιατρούς, και αυτά κακοποιήθηκαν σεξουαλικά.