Βασίλης Παπακωνσταντίνου: Η ποίηση μέσα από τον αυθεντικό ερμηνευτή της ροκ μπαλάντας…

Από τη Θεοδώρα Δέδε, Δημοσογράφο

Έπρεπε να περάσουν χρόνια πολλά – κι ευτυχισμένα…- και κάποιες … καταλιωμένες και καταμασημένες κασέτες – νομιμότατες!…αλλά και νοστιμότατες, ακόμη & για το ίδιο το κασετόφωνο, που ήθελε από αρμονικομελωδική νοστιμάδα να τις κατασπαράξει !…- για να τον απολαύσω δια ζώσης…Να ζήσω το μεγαλείο της φωνητικής του ιδιαιτερότητας, που σε ταξιδεύει πάνω στις ανοιγμένες φτερούγες των τραγουδιών και των χεριών του…Αυτό το… λιώσιμο των κασετών συντελείτο, παράλληλα, με το … λιώσιμο των τραγουδιών μέσα μας…Ελιωναν σαν μια μπουκιά σοκολάτας, που γλυκαίνει και μαλακώνει τα πικρά κι αχώνευτα της ζωής…Σε δρόσιζαν, αρωματίζοντας την ξερή ζωή σαν καϊμάκι παγωτό με μπόλικη βυσσινάδα…Στη δια ζώσης τραγουδιστική μέθεξη, κατάλαβα στο πετσί μου, γιατί θα είναι, για πάντα, ο εθνικός ροκάς μας!…Ακόμη και καθιστός, ακόμη και χωρίς την πολύτιμη συνεργάτιδά του, την κιθάρα του να κρέμεται φυλαχτό στον λαιμό του, άδοντας μπαλάντες ποιητών, αυτές, τις οποίες ερωτευτήκαμε για την απόδοση της ερμηνείας τους μέσα από τις φωνητικές δεινότητες των χορδών του…Αναζήτησα τα μαγικά φίλτρα της, αενάως, νεανικής αντιμετώπισης του τραγουδιού από εκείνον, αυτό το ”πώς γίνεται, πώς συντελείται τούτο το φαινόμενο;”, μετά από τουλάχιστον πέντε 10ετίες, επί τον τύπον των …χορδών του…
Νέκταρ κερασμένο από τη φωνή του κάθε στίχος…Αλλο μυστήριο: Πώς γίνεται να είναι…ταυτοπαράλληλα – μου ενέπνευσε μέχρι και λέξη, αγαπητέ, κ. Μπαμπινιώτη, ελπίζω να είμαι συγχωρεμένη!!!…- όσο δωρικός, τόσο λυρικός;;;!…
 
Πολύ πιο έντονα και απανωτά τα ερωτήματα: ”Πώς γίνεται ο ερμηνευτής να είναι λαρυγγικός, αλλά και έρρινος;…”, με ένα σπάσιμο της φωνής, να χάνεται σε ένα δροσερό δάσος φθογγοσήμων στο λαρύγγι και να βγαίνει απ’ αυτό μ’ ένα μπουκέτο εύοσμα ηχητικά λουλούδια από τη ρινική κοιλότητα, με αγωγό το στόμα;;;Ενας τελείως ροκ λυγμός, με πολύ ιδιαίτερο λύγισμα νοτών, με ένα ευλύγιστο τσάκισμα της μέσης της μελωδίας… Ενα φωνητικό φαινόμενο, που είναι από μόνο του…σχολή!…
Προφανώς, υπάρχει μια συναρπαστική, καθηλωτική, μεταφυσική διάσταση αμφιτροφοδοσίας πενταγράμμου και βαθέος αισθήματος του καλλιτέχνη…Σε μια σπάνια μυσταγωγική απέριττη, έμπλεη ουσίας μουσική παράσταση, αλλά, κυρίως, για μένα … θεατρική….Μα, πάντα, ο τραγουδοποιός, Β. Παπακωνσταντίνου, ήταν, είναι και θα είναι theatrale, με όλα τα έντονα αισθήματα εκφραζόμενα στο φόρτε τους, αλλά η ερμηνευτική δεινότητα στην απόδοση της μελοποιημένης ποίησης το αποδεικνύει περιτρανότερα!…

Οι μπαλάντες, μέσω του ποιητικού λόγου και της αρμονικά μεθυστικής συνύπαρξης της μελωδίας, ταξιδεύοντας από το προσωπικό, το σωματικό του…ηχείο στα ώτα μας, αποδίδονταν από μία απίστευτου εύρους γκάμα – κάτι στο οποίο συνέβαλε, βέβαια, και η ενορχήστρωση: με το ίδιο κομμάτι άλλος οδηγήθηκε στον έθνικ…ινδιάνικο ήχο κι άλλος στον…ηπειρώτικο…Ηταν σαν από έναν τοκετό να προκύπτουν δίδυμα…Αλλά δύο αυθύπαρκτες οντότητες, εξερχόμενες από μία γέννα…
Κι έτσι, επί τέλους, συναντήθηκα με τον, επί ”40 χρόνια, έφηβο, κοντά μισό αιώνα”, όπως μας το επανεπιβεβαίωσε, αποδεικνύοντάς το, από κοντά, με τον πιο ποιητικό τρόπο…
Και μετά μοιραστήκαμε τη σφεντόνα του κι εκσφενδονίσαμε, μαζί με τις αέρινες μελωμένες νότες του, τα παιδικά μας όνειρα….Κι έγιναν φωτεινά φαναράκια στον ουρανό, πάνω από την οδό Καρόλου, σπάζοντας το ταβάνι του θεάτρου ”Βέμπο”…

Και, στο τέλος, ένας γλυκόπικρος αποχαιρετισμός, με μια αφιέρωση για πολύ δικούς, αλλά και για μας, τους…μακρινούς – αλλά εκ γερού δεσμού μουσικής – συγγενείς, από τον ίδιο τον δημιουργό κι ερμηνευτή…Και, όπως συνηθίζεται, στο χειροκρότημα καταλαβαίνεις πως η ατέλειωτη επιτυχία οφείλεται στη μετουσίωση του στίχου του Β. Παπαδόπουλου, μέσω της μελωδίας και της ερμηνείας του Β. Παπακωνσταντίνου:

‘’Οσα τραγούδια και να γράψω,

πάλι τον ήχο σου θα ψάξω…
Κι όση αγάπη σου ‘χω στείλει
είναι από μένα τον Βασίλη’’.…

Για όλα αυτά, δεν θάπρεπε ν’ αναρωτιόμαστε για το πώς γιγαντώνεται η φωνή σε σημείο να…σωματοποιείται η γιγαντοσύνη της ψυχής επί σκηνής…Εξ αυτού, άλλωστε, και το αναλλοίωτο, το άφθαρτο, το αιώνιο της ψυχής…Του αυθεντικού ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ…
Και όπως κάθε, ουσιαστικά, χορτάτος άνθρωπος, έτσι και ο Β. Παπακωνσταντίνου θέλει ν’ ανακαλύπτει -μη σας πω ότι το θεωρεί εσώτερη ανάγκη και υποχρέωσή του…- το ταλέντο, όπου κι αν αυτό κρύβεται και να το αναδεικνύει και να το προβάλλει και να το χαίρεται μαζί με το κοινό του!… Γιατί και η ανακάλυψη σκορπάει πρωτόγνωρα αισθήματα της εμπνευσμένης ζάλης, της μυσταγωγικής μέθεξης…Μεγάλο πράγμα η αποκάλυψη των πολύτιμων λίθων στο φως!…Γι’ αυτό και μαζί με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου μοιράζονται τη θάλασσα των πενταγράμμων κι έξι…τορπιλοβόλα, με τον ίδιο τη μέγιστη τορπίλη της καρδιάς, του θυμικού, των αισθημάτων -σκονισμένων και μη…Διότι, ακόμη, αυτή η τορπίλη σημαδεύει καρδιές…Και, παρερμηνεύοντας, ελαφρώς, τον στίχο της Δώρας Σιτζάνη (συζύγου του συνθέτη, Μ. Λοϊζου): ”…Επειδή είσαι ροκ, δεν σε φοβάμαι…Νύχτες αγρύπνιας, πάντα, σε  θυμάμαι”…(Χάρηκα τόσο, τώρα πια, που αποτυπωθήκαμε και σε μια…Kodak-άτη φωτό…Μάλιστα, σκέφτομαι να τη στηρίξω πάνω στις καταλιωμένες κασέτες του)…
Δεν θα μπορούσε να μη γίνει λόγος για τη σπουδαία βιολονίστα Μαίρη Μπρόζη, με τις εξαιρετικές φωνητικές δυνατότητες…Σπάνια συγκυρία…
Για τον βιρτουόζο – γητευτή των πνευστών, Θύμιο Παπαδόπουλο…
Αλλά και για τον Απόστολο Μόσιο, με την εξαιρετική ερμηνεία κατά την κιθαρωδία του…
Φυσικά, όμως, και για την υπόλοιπη παρέα των τριών υπέροχων μουσικών συντελεστών: του Β.  Πατεράκη στο ηλεκτρικό μπάσο, της Ειρήνης Αναστασίου στο τσέλο και Α. Αποστόλου με τη μοναδική ενορχήστρωση και την πιανιστική του απόδοση!…
 
Ενσωματωμένη εικόνα

Από Δευτέρα 12 Φεβρουαρίου και κάθε Δευτέρα & Τρίτη
στο Θέατρο ΒΕΜΠΟ (Καρόλου 18, Αθήνα)


Συντελεστές:
Ανδρέας Αποστόλου
: Πιάνο – Ενορχηστρώσεις

Μουσική ενορχήστρωση: Ανδρέας Αποστόλου
Ηχοληψία: Γιώργος ΚαραγιαννίδηςΛυσιέν Κλήμης
Σχεδιασμός Φώτων: Περικλής Μαθιέλλης

Φωτογραφία: Γιάννης Μαργετουσάκης
Γραφιστική Επιμέλεια: Spunk Design by Manos Saloustros (www.spunk.gr)

Βαγγέλης Πατεράκης: Ηλεκτρικό Μπάσο
Μαίρη Μπρόζη: Βιολί – Τραγούδι
Απόστολος Μόσιος: Κιθάρες
Θύμιος Παπαδόπουλος: Πνευστά
Ειρήνη Αναστασίου: Τσέλο