«Βρεγμένα ‘’διότι’’ κρέμονται…»

Από τη Θεοδώρα Δέδε

 

Πληθαίνουν τα ερωτηματικά…

Ανηλεώς, τα σέρνουν οι απορίες ξοπίσω τους…

Και οι φωνές,

που καλούνται,

που πρέπει,

που οφείλουν,

να απαντήσουν

δεν ηχούν σ’ αυτόν τον πλανήτη, πια…

 

Τα ‘’γιατί’’ κρέμονται μούσκεμα

-στα ορφανά αφτιά παρηγοριά κρατούν τα μάτια –

στα σχοινιά

κι ενώ ο αγέρας τα φυσά,

προσπαθώντας να τα στεγνώσει,

δεν φέρνει μαζί του,

ούτε υπόνοια, έστω, των ”διότι”…

 

Μόνο να τα στραγγίσει μπορεί…

Μηχανικά…

Τεχνητά…

Άνευ ουσίας…

Σαν τα αποστραγγιστικά έργα…

Δεν δύναται να φέρει γνώριμους ήχους από παλιά στόματα,

να τους ενώσει,

σε φωνήεντα και σύμφωνα,

δίνοντάς τους σχήμα,

πλάθοντας ανείπωτες … απαντήσεις,

για ερωτήματα, που δεν ερωτήθηκαν,

όταν θάπρεπε

από αμέλεια

ή

εξαιτίας της παγίδας τού, δήθεν, αμέτρητου χρόνου

ή

επειδή γεννήθηκαν όψιμα

ή

επειδή δεν έλαβαν το θάρρος να τολμήσουν ν’ απευθυνθούν,

υψώνοντας, με παράστημα, το ερωτηματικό τους…

 

Γιατί τα ξεχάσαμε αυτά τα ”γιατί”;;;…

Πώς μπόρεσαν να μην εκφραστούν;;;…

Ποιοι ήμασταν, όταν δεν τα ελευθερώσαμε;;;…

Πού ξεχάστηκαν αυτά τα ερωτηματικά,

πριν γίνουν, βουβοί γόοι, άηχων αποσιωπητικών;;;…

 

Τι κρυφτό παίζει το μυαλό με το συναίσθημα,

αναζητώντας τις υποτιθέμενες απαντήσεις…

Τις φανταστικές,

αλλά και, πιθανώς, ρεαλιστικές,

που θα διατηρούν, για πάντα,

πια, το αδιαπέραστο μυστήριό τους…

 

Δεν υπάρχει δεύτερο εισιτήριο,

σε κανένα βαγόνι τού οικουμενικού συρμού των λέξεων,

για τις καθυστερημένες,

εκ των -συχνά, τραγικά- υστέρων,

γεννημένες απορίες…

 

Απλούστατες απορίες…

Πώς διάλεξες την παιδική σου φίλη;…

Ποιο ήταν το αγαπημένο σου παιχνίδι;…

Ήθελες να κάνεις οικογένεια;…

Λυπάσαι για κάτι;…

Ποιο είναι το παράπονό σου;…

Αν ήσουν τώρα 20, 

θα γινόσουν, πάλι, καλοκουρδισμένος στρατιώτης,

όπως σ’ όλη σου τη ζωή, υπόδειγμα μαμάς;;;…

 

Απλούστατες, χαζές απορίες

– που η μη κάλυψή τους τους δίνει μυθικές διαστάσεις…-

που συμπληρώνουν, όμως, το παζλ των ζωτικών μου αναπνοών…

Μηνύστε στην Τεχνολογία, παρακαλώ,

να με συνδέσει, πάραυτα,

με τη φιάλη των τεχνητών οξυγονούχων απαντήσεων…

Ήταν αναμενόμενο πως, κάποτε, θα έπρεπε να εφευρεθεί…