Γιάννης Σταύρου: Ένας ακούραστος εργάτης της κοινωνικής προσφοράς

Στο καθημερινό μας σεργιάνι στους δρόμους του Δήμου Ωρωπού για το ρεπορτάζ, συναντάμε πολλά απρόοπτα. Άλλοτε ευχάριστα κι άλλοτε γεγονότα που περικλείουν πολύ πόνο, θλίψη και ανέχεια. Κι  αυτό, ίσως, είναι η μαγεία της δημοσιογραφίας. Η αποτύπωση του τυχαίου γεγονότος. Του απρόσμενου.

Χθες, ζήσαμε μια πολύ ανθρώπινη στιγμή, που μας έδειξε ότι παρά τα προβλήματα που όλοι μας αντιμετωπίζουμε, υπάρχουν συνάνθρωποί μας που προσφέρουν αδιάλειπτα και αθόρυβα.

Πέσαμε, λοιπόν,  πάνω στον Δημοτικό Σύμβουλο Γιάννη Σταύρου, τον οποίο πετύχαμε  σε μια στιγμή που, μάλλον, ένιωσε κάπως άβολα.

Ήταν έξω από ένα σπίτι και ξεφόρτωνε από το αυτοκίνητο του  ξύλα. Σταματήσαμε για να τον χαιρετίσουμε και τον ρωτήσαμε αν χρειάζεται κάποια βοήθεια.

Εκείνη τη στιγμή καταλάβαμε πως μάλλον τον φέραμε σε δύσκολη θέση, γιατί είχε πάει με προσωπική του πρωτοβουλία και προτροπή του Δημάρχου Ωρωπού κ. Θωμά Ρούσση, για να αφήσει ξύλα σε μια συνδημότισσα μας που τα φέρνει δύσκολα πέρα και δεν έχει ξύλα ούτε για να ζεσταθεί.

Του ζητήσαμε να τον φωτογραφίσουμε μόνο και μόνο για να δείξουμε πως υπάρχουν άνθρωποι, που μπορεί να μη μιλούν πολύ, να μη ζητούν, ούτε να υπόσχονται, αλλά μέσα από τη σιωπή τους προσφέρουν ό,τι μπορούν στο κοινωνικό σύνολο.

Τον κ. Γιάννη Σταύρου τον διακατέχει μια ανιδιοτελής ανάγκη να βοηθάει και να στηρίζει όπου υπάρχει ανάγκη. Με όσα μέσα διαθέτει, ακόμα και από το υστέρημα του. Γιατί αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Ένας απλός άνθρωπος, που συμπαραστέκεται στους συνανθρώπους του.

Ένα παράδειγμα προς μίμηση, για όσους πιστεύουν ότι η ενασχόληση με τα κοινά είναι μόνο για προσωπικό όφελος και για την κατάκτηση μιας «καρέκλας». Υπάρχουν όμως και αυτοί που πραγματικά ενδιαφέρονται και αφιερώνουν το χρόνο τους για να συνεισφέρουν στο κοινωνικό σύνολο. Ένας από αυτούς είναι και ο κ. Γ. Σταύρου.

Τον αποχαιρετίσαμε για να τον αφήσουμε να τελειώσει με το ξεφόρτωμα των ξύλων, γιατί, όπως μας είπε, μετά από εκεί τον περιμέναν και οι τετράποδοι φίλοι του, τα αδεσποτάκια που πηγαίνει καθημερινά να ταΐσει.

Η αλληλεγγύη είναι αναγκαία στη ζωή μας. Απαραίτητη για να διατηρήσουμε το συνεκτικό ιστό μιας κοινωνίας που είναι βαθιά πληγωμένη και ταλαιπωρημένη. Κι ο Γιάννης είναι ένας αφανής εργάτης αυτής της προσπάθειας που πρέπει εθελοντικά όλοι να συνεισφέρουμε.