Η πολιτική ευθύνη… της υποκρισίας

Του Ανδρέα Κάτσενου

Αυτή τη φορά δεν ξεγελάσαμε το θάνατο. Δεν φανήκαμε πιο πονηροί και δεν του ξεφύγαμε. Εκατό περίπου ζωές, εκατό συνάνθρωποί μας χάθηκαν. Δεν πρόλαβαν να σωθούν από την πύρινη λαίλαπα στο Μάτι. Τους κύκλωσε η φωτιά και κάηκαν.

Με μαθηματική ακρίβεια κάποτε θα συνέβαινε αυτό και στην Αττική, όπως το 2007 συνέβη στην Ηλεία, όπου χάθηκαν 63 ψυχές, αφού κάθε χρόνο το Λεκανοπέδιο αντιμετωπίζει  μεγάλες πυρκαγιές. Χάνονται χιλιάδες στρέμματα πράσινου από φωτιές που άλλοτε μπαίνουν από αμέλεια, άλλοτε από εμπρησμούς. Δυστυχώς  αυτή τη φορά η φωτιά μπήκε μέσα σε οικιστικό ιστό μιας πόλης  και η τραγωδία έγινε ανείπωτη.

Τα όνειρα χιλιάδων ανθρώπων στο Μάτι έσβησαν, μαζί με τους δεκάδες νεκρούς. Αθώα θύματα μιας αμέλειας ή, κατά τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, από εμπρησμό. Οι κόποι μιας ζωής χάθηκαν.  Έσβησε η ζωή. Το Μάτι δεν θα ξαναγίνει ποτέ όπως πριν. Πάντα θα στοιχειώνει στη μνήμη όλων η αποφράδα μέρα της 23ης Ιουλίου 2018. Τα δεκάδες θύματα θα πλανώνται κάπου εκεί με ένα αμείλικτο γιατί. Τι έφταιξε, τι έγινε λάθος εκείνες τις κρίσιμες  ώρες.

Η απάντηση για την κυβέρνηση  ήταν ότι η περιοχή είχε δομηθεί άναρχα, υπήρχαν αυθαίρετα, έλλειψη δρόμων διαφυγής, δεν λειτουργούσαν οι κρουνοί και πολλά ίσως άλλα κακά της μοίρας μας, απόρρια της ανθρώπινης απληστίας. Του νεοπλουτισμού και της αμετροέπειας του νεοέλληνα που έχασε το μέτρο  και τη λογική. Δεν γνωρίζω εάν οι πυρκαγιές μπήκαν στα Γεράνια όρη γιατί κάποιοι θέλουν να κάνουν εργοστάσιο Βωξίτη ή για το Κτηματολόγιο στο Μάτι. Ξέρω ότι χάθηκαν άδικα ζωές και όνειρα.

Το πιο τραγικό είναι ότι το  κράτος έχασε τη μάχη. Η κυβέρνηση δεν μπόρεσε, στοιχειωδώς, να αντιδράσει σε μια έκτακτη κατάσταση, με επάρκεια. Δεν  προστάτευσε τους πολίτες. Παντού αναρχία και αυτοσχεδιασμός. Είμαστε ένα κράτος παράλυτο και μια κοινωνία  υπνωτισμένη. Μια κοινωνία του καναπέ και του ωχαδερφισμού.

Ό πρωθυπουργός  από την «ασύμμετρη πυρκαγιά» τελικά  ανέλαβε την πολιτική ευθύνη χωρίς να υπάρξει μια παραίτηση. Οι υπουργοί του, πριν ακόμα ταυτοποιηθούν τα θύματα της φωτιάς, αποποιούνταν τα όποια λάθη της κρατικής μηχανής, και με αυταρέσκεια  μας δήλωναν ότι το  σχέδιο διάσωσης λειτούργησε.

Τότε  για ποιο πράγμα  ο πρωθυπουργός ανέλαβε την πολιτική ευθύνη. Γιατί δεν ζήτησε έστω μια συγγνώμη για τα θύματα και τον ελληνικό λαό; Εάν έχει πολιτική ευθύνη οφείλει άμεσα να παραιτηθεί. Τόσο  ίδιος όσο  και οι λαλίστατοι υπουργοί του. Να αποδεχτούν την ανικανότητά τους στη διαχείριση, τουλάχιστον, έκτακτων καταστάσεων και να απαλλάξουν τη χώρα από την παρουσία τους. Σε διαφορετική περίπτωση η όποια ομολογία  είναι υποκριτική. Είναι μια ακόμα φαρσοκωμωδία μιας κυβέρνησης που έχει χάσει τη πορεία της και θαλασσοπνίγεται.