Καλέ πως πάχυνες / αδυνάτισες έτσι;;;

  Αν μου πείτε πως δεν σας έχει συμβεί ποτέ να συναντήσετε κάποιον/α γνωστό/ή σας στο δρόμο, μετά από περίπου δύο εβδομάδες και δεν σχολίασε το βάρος σας, θα δυσκολευτώ πραγματικά να το πιστέψω.

Η προσωπική μου εμπειρία αλλά και πολλών γνωστών μου, σχετίζεται με σχόλια γύρω από την αυξομείωση του βάρους ενός ανθρώπου είτε με ευγενικό τρόπο είτε με αγένεια.

Μιλάω για σχόλια του τύπου: «πω, πω πως πάχυνες έτσι;», «περιμένεις μωράκι;», «πως τα κατάφερες και αδυνάτησες; έτσι;» και πάει λέγοντας.

Η αλήθεια είναι πως όταν έχουμε καιρό να δούμε κάποιο γνωστό μας, συνηθίζουμε να σχολιάζουμε την αυξομείωση του βάρους του, λες και προσπαθούμε να σπάσουμε τον πάγο της συνάντησης, να πούμε κάτι ενδιαφέρον για να καλύψουμε το χρόνο που έχουμε να συναντηθούμε με τον άλλο, να ξεκινήσουμε μία συζήτηση, να δείξουμε πως εμείς σε αντίθεση με το συνομιλητή μας μείναμε αναλλοίωτοι στο χρόνο.

Είναι όμως ο καλύτερος τρόπος αυτός; Πως κάνουμε τον άλλο να αισθάνεται με το σχόλιό μας; Το να φέρουμε τη συζήτηση στην αυξομείωση του βάρους κάποιου χωρίς στην πραγματικότητα να γνωρίζουμε τα αίτιά της, είμαστε σίγουροι πως είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για να πετύχουμε τον όποιο στόχο μας;

Είμαστε σίγουροι λοιπόν πως συζητάμε με έναν υγιή γνωστό μας; Έναν άνθρωπο που δεν αντιμετωπίζει ορμονικά προβλήματα, ψυχολογικά και πίνει φάρμακα που αυξάνουν το βάρος του, με κάποιον που ταλαιπωρείται από διατροφικές διαταραχές, καρκίνο ή διαβήτη και για αυτό χάνει βάρος;

Κι αν τελικά είναι έτσι και ο γνωστός μας πραγματικά βασανίζεται από κάποια ασθένεια είτε σωματική είτε ψυχολογική, πόσο τον βοηθάμε με το σχόλιό μας; Ή ακόμα χειρότερα, μήπως εντέλει τον βλάπτουμε εν αγνοία μας;

Ίσως λοιπόν πριν ανοίξουμε το στόμα μας να μιλήσουμε, να ήταν χρήσιμο να εξετάσουμε το κίνητρό μας και το στόχο που θέλουμε να πετύχουμε με αυτό που θα πούμε. Και για να είμαι πιο σαφής, ίσως θα ήταν πιο ωφέλιμο και για εμάς τους ίδιους, να γνωρίζουμε το «γιατί» και το «τι».

Το γιατί θέλουμε να πούμε κάτι.

Είναι από το δικό μας κόμπλεξ ή είναι η αδυναμία μας να ξεκινήσουμε μία υγιή συζήτηση; Είναι χρήσιμη αυτή η επίγνωση και είναι καλό να την έχουμε.

Επίσης τι θέλουμε να πετύχουμε με το σχόλιό μας; Να κάνουμε το γνωστό μας να νιώσει άβολα, να τον κομπλάρουμε, να του προκαλέσουμε θλίψη, θυμό και αγανάκτηση; Και τέλος τι θα κερδίσουμε εμείς από αυτό; Θα εκτονωθούμε προσωρινά ξερνώντας πάνω σε ένα συνάνθρωπό μας  τις δικές μας ανασφάλειες και προκαλώντας του θλίψη ναι, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα κερδίσουμε το σεβασμό και την εκτίμησή του για το πρόσωπό μας.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα μπούμε στον πειρασμό να σχολιάσουμε το βάρος κάποιου, ας θυμηθούμε τα δικά μας «τι» και «γιατί» και μακάρι να αλλάξουμε γνώμη και να σχολιάσουμε κάτι λιγότερο επώδυνο.

Μέχρι την επόμενη συνάντησή μας, να περνάτε καλά, γιατί το αξίζετε.