Κερδίζοντας με ταπεινότητα και χάνοντας με αξιοπρέπεια!

Βρέθηκα πριν από λίγες ημέρες να παρακολουθώ ένα εφηβικό τουρνουά αμερικάνικου μπιλιάρδου. Λόγω της πανδημίας είχα καιρό να βρεθώ σε αγωνιστική διοργάνωση και κάτι η παλιά μου ιδιότητα ως προπονήτριας, κάτι η επαγγελματική διαστροφή της ψυχολόγου, μπήκα στον πειρασμό να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις των μικρών αθλητών που αγωνίζονταν.

Αυτό που τελικά διαπίστωσα ήταν η έλλειψη της χαράς του παιχνιδιού. Με έκπληξη αντίκρισα νέους και νέες με την αγωνία για τη νίκη ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. Μια αίθουσα γεμάτη φόβο, άγχος, αγωνία για το αποτέλεσμα αλλά και αλαζονεία από εκείνους που θεωρούσαν τους εαυτούς τους αγωνιστικά δυνατότερους. Κανείς δεν ζούσε τη στιγμή, κανείς δεν απολάμβανε το παιχνίδι, κανείς δεν έδειχνε να νιώθει χαρά. Το λυπηρό είναι ότι μιλάω για παιδιά που παίζανε και δεν βίωναν χαρά για το παιχνίδι τους από το άγχος τους μην χάσουν. Η φύση των παιδιών όμως είναι να απολαμβάνουν το παιχνίδι. Τι έχει συμβεί;

Μήπως όλοι εμείς έχουμε τοποθετήσει στους ώμους τους τις προσδοκίες μας για την όποια αποτελεσματικότητά τους σε ότι κάνουν; Μήπως με τις απαιτήσεις μας τους έχουμε κάνει να πιστεύουν πως δεν αξίζουν αν δεν είναι πρώτοι στον αθλητισμό, στο σχολείο, στην εισαγωγή τους στο Πανεπιστήμιο, σε μία «καλή εργασία»; Αλήθεια τα έχουμε ρωτήσει ποτέ όταν επιστρέφουν από τις δραστηριότητές τους πως πέρασαν ή απλά εστιάζουμε στο τι έκαναν; Μήπως εν τέλει τα παιδιά που όλα τα καταλαβαίνουν, κάνουν τα πάντα για τη όποια νίκη μόνο και μόνο για να πάρουν την επιβεβαίωση και την αποδοχή μας;

Κι αν είναι έτσι, γιατί πέφτουμε από τα σύννεφα όταν αγωνίζονται με αθέμιτους τρόπους, όταν απαξιώνουν λεκτικά τους «αντιπάλους» τους, όταν ασκούν ψυχολογική κακοποίηση σε εκείνους που πιστεύουν ότι με τις ικανότητές τους τους απειλούν, όταν είναι επιθετικοί ή εκφράζουν το θυμό τους σπάζοντας και καταστρέφοντας ακόμα και αντικείμενα χρήσιμα και αγαπημένα τους; Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω δει στέκες να γίνονται θύματα στα χέρια κάποιου θυμωμένου αγωνιζόμενου. Πόσο όλα αυτά οφείλονται στην πίεση που νιώθουν εξαιτίας των δικών μας προσδοκιών και απαιτήσεων;

Και τέλος ποιες δικές μας ανάγκες καλύπτουμε μέσα από τις επιτυχίες των παιδιών μας; Ας σκεφτούμε τι είναι σημαντικότερο για ένα γονιό. Να είναι το παιδί του νικητής ή ευτυχισμένο;

Μαθαίνοντας λοιπόν τα παιδιά μας να χαίρονται ότι κάνουν, να απολαμβάνουν τη διαδικασία του διαβάσματος, της προπόνησης, του αγώνα κ.λ.π. στην ουσία τα εκπαιδεύουμε να χάνουν με αξιοπρέπεια και να κερδίζουν με ταπεινότητα, γιατί κακά τα ψέματα κανείς δεν μπορεί πάντα να κερδίζει ούτε όμως και να είναι συνέχεια χαμένος στο παιχνίδι της ζωής.

Μέχρι την επόμενη συνάντησή μας, να περνάτε καλά γιατί το αξίζετε!