Ο Τσίπρας στο όνομα της Συμφωνίας των Πρεσπών διαλύει το πολιτικό σύστημα της χώρας

 

 Του Ανδρέα Κάτσενου

 

Η Συμφωνία των Πρεσπών αποκάλυψε τις πάγιες παθογένειες του πολιτικού συστήματος. Το νοσηρό κλίμα μέσα στο οποίο κινούνται τα κόμματα σε μια προσπάθεια κατάληψης η παραμονής στην εξουσία η ακόμα και αυτής της συνέχισης της ύπαρξης τους.

Σε ένα μείζον εθνικό ζήτημα, όπως το Σκοπιανό, τέσσερα κόμματα της Αντιπολίτευσης δεν άντεξαν. Οδηγήθηκαν  σε εσωκομματικές αιματηρές διεργασίες διάλυσης Το  ΚΙΝΑΛ, οι  ΑΝΕΛ, το  ΠΟΤΑΜΙ και η Ένωση Κεντρώων βρίσκονται σε περιδίνηση. Βουλευτές πηγαινοέρχονται αλλάζοντας κόμματα σαν τα πουκάμισα. Χωρίς ιδεολογικά προκαλύμματα αναζητούν απλά την βουλευτική τους σωτηρία και, πιθανόν, την επανεκλογή τους με μια απίστευτη ελαφρότητα. Πρωτοφανή πράγματα σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία Ευρωπαϊκής χώρας που θυμίζει κράτος της Κεντρικής Αμερικής η της Άπω Ανατολής.

Το φαινόμενο μπορεί να εξηγηθεί στη λογική που οδήγησε στη σύσταση αυτών των πολιτικών σχηματισμών. Πρόκειται για κόμματα που δημιουργήθηκαν όχι από κοινωνική ανάγκη αλλά είτε από αντίδραση βουλευτών με το κόμμα που είχαν εκλεγεί, είτε από εγωιστικές τάσεις κάποιον που είδαν την πολιτική τους παρουσία ως σωτήρων της χώρας. Κομμάτων χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο και πολιτική ιστορική  συνέχεια. Χωρίς κοινωνικό υπόβαθρο. Κόμματα Βαβέλ όπου, η δήθεν εσωκομματική προοδευτική δημοκρατία οδηγούσε σε απόλυτη ελευθεριότητα έκφρασης της κάθε προσωπικής άποψης η θέσης χωρίς καμία προσπάθεια αναζήτησης συναίνεσης η κοινής πορείας.

Ο Αλέξης Τσίπρας πέτυχε το στόχο του. Να διαλύσει το μεσαίο χώρο που επιχείρησαν κατά καιρούς  να καλύψουν τον πολιτικό  χώρο μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα στο Κοινοβουλευτικό τόξο μένουν τέσσερα κόμματα .Το δίπολο, Κεντροδεξιά – Κεντροαριστερά, το ΚΚΕ και η Χρυσή Αυγή. Ενδεχομένως να τα καταφέρει και το ΚΙΝΑΛ εάν στο επικείμενο συνέδριο του κόμματος υπό την προϋπόθεσή ότι θα επιστρέψει στις αρχές και τις ιδές του πάλαι ποτέ ισχυρού ΠΑΣΟΚ, του Ανδρέα Παπανδρέου.

Η εικόνα του πολιτικού συστήματος σήμερα είναι, άκρως, αποκαρδιωτική. Όσοι επένδυσαν η επενδύουν  στη συρρίκνωση  του  κοινοβουλευτικού τόξου για την επιβίωσή τους αναλαμβάνουν και την ευθύνη της συνέχισης της δημοκρατίας στη χώρα μας.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που βιώνουμε πολιτικά είναι μια ιστορική τραγικότητα πολιτικών ευάλωτων, χωρίς προσωπικότητα και εύκολων στα κελεύσματα της αυτοσυντήρησης τους με αντάλλαγμα μια υπουργική καρέκλα. Αυτοί που οδηγούν τη Δημοκρατία στην Εντατική για να ξεπουλήσουν την ιστορία τις αρχές και τις αξίες της στο όνομα μιας παγκοσμιοποίησης και ενός απροσδιόριστου διεθνισμού.

Αλήθεια αυτό αξίζει στη χώρα που δημιούργησε τη Δημοκρατία; Ερώτημα που πρέπει να απαντήσουν όσοι κρατούν στα χέρια τους την τύχη αυτής της χώρας.