Πότε πάμε στο γιατρό;

Ήμουν στο λεωφορείο λοιπόν, επιστρέφοντας από τη Θεσσαλονίκη, όπου παρακολουθώ ένα πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών στο τμήμα ιατρικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου.

Είχα να μιλήσω με τη μητέρα μου τρεις μέρες και σκέφτηκα πως ήταν ευκαιρία να την πάρω να δω τι κάνει. «Άστα παιδί μου, είμαι άυπνη» μου λέει και μου σκάει το παραμύθι: Όλο το βράδυ ήταν λέει στα επείγοντα γιατί εδώ και μια εβδομάδα δεν ένιωθε καλά και έφτασε ο κόμπος στο χτένι και ξεσηκώθηκε νυχτιάτικα, μαζί με την αδερφή μου και πήγανε σε ένα εφημερεύον νοσοκομείο.

Θα μου πείτε και τι να κάνει η γυναίκα εάν δεν ένιωθε καλά;

Ας το συζητήσουμε αυτό λιγάκι.

Για την Αττική έχουμε την αναλογία των 4.6 γιατρών ανά χίλιους κατοίκους. Καταλαβαίνουμε λοιπόν πως τα νοσοκομεία και οι φορείς υγείας γενικότερα είναι υποστελεχωμένα. Όταν λοιπόν ένα κέντρο υγείας ή ένα νοσοκομείο εφημερεύει, το ιατρικό προσωπικό που θα συναντήσουμε εκεί είναι συνήθως εξαντλημένο από την κούραση και πολύ στρεσαρισμένο από τον φόρτο εργασίας.

Το στρες και η κόπωση μπορούν εύκολα να οδηγήσουν σε λάθος διαγνώσεις που θα επιβαρύνουν την υγεία μας ακόμα περισσότερο.

Ξέρω πως δεν είπα κάτι καινούργιο. Άλλωστε όλοι γνωρίζουμε την κατάσταση των φορέων υγεία της χώρας και μπορούμε να σκεφτούμε τις συνέπειες. Τότε για ποιο λόγο συνηθίζουμε να πηγαίνουμε στα εφημερεύοντα και συνήθως τη νύχτα;

Τη νύχτα δεν έχουμε υποχρεώσεις που μας απόσπούν την προσοχή κι έτσι οι σωματικές ενοχλήσεις γίνονται περισσότερο αισθητές. Επιπλέον έχουμε την αγωνία μήπως κάτι μας συμβεί και δεν μπορέσουμε να βοηθηθούμε.

Από τα παραπάνω είναι εμφανές πως το πότε θα ζητήσουμε ιατρική βοήθεια δεν εξαρτάται τόσο από τα συμπτώματά μας, όσο από ψυχολογικούς παράγοντες.

Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν;

Από τη στιγμή που δεν υπάρχουν τηλεφωνικές γραμμές υγείας, που πραγματικά θα βοηθούσαν να μην υπερφορτώνονται τα τμήματα επειγόντων περιστατικών, ένα από αυτά που μπορούμε να κάνουμε είναι να εκπαιδεύσουμε τους μαθητές στη σωστή χρήση τους. Τα παιδιά είναι η αφετηρία οποιασδήποτε κοινωνικής παρέμβασης θέλουμε να κάνουμε.

Οι ενήλικες από την άλλη πλευρά θα πρέπει να σκεφτόμαστε όλα όσα είπαμε σήμερα και να επιλέγουμε τα πρωινά, τακτικά ραντεβού προκειμένου να φροντίσουμε την υγεία μας. Ας μην αφήνουμε τον κόμπο να φτάνει στο χτένι. Αυτά για σήμερα.

Μέχρι την επόμενη συνάντησή μας, να περνάτε καλά γιατί το αξίζετε!