Σαλάντι: Όταν οι ντόπιοι στην Αργολίδα έδιωξαν τους γυμνιστές

O γυμνισμός μπορεί να θεωρείται μια απόλυτα θεμιτή επιλογή σήμερα αλλά δεν ήταν πάντα έτσι.

Στις αρχές του …μακρινού 1980 η κοινωνία δεν έτοιμη να δεχθεί αυτή την τάση. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτέλεσε το «Σαλάντι», το οποίο, εν έτει 1980, υπήρξε το πρώτο ξενοδοχείο για γυμνιστές στην Ελλάδα.

Κτισμένο κατά την εποχή της επταετίας σε μία απομονωμένη και πανέμορφη παραλία της Αργολίδας, φιλοδοξούσε να προσελκύσει τουρισμό από όλη την Ευρώπη.

Το «Σαλάντι» απευθυνόταν αποκλειστικά στους πολυάριθμους ανά την Ευρώπη λάτρεις του γυμνισμού. Το ξενοδοχείο ήταν περιφραγμένο ώστε να αποκλειστεί κάθε επαφή ανάμεσα στους γυμνιστές και στους κατοίκους του γειτονικού χωριού των Διδύμων, που απείχε πέντε χιλιόμετρα, αλλά και για να αποτραπεί η προσέλκυση ηδονοβλεψιών (οι οποίοι… νοίκιαζαν πούλμαν από την Αθήνα).

Κινητοποιούνται, μάλιστα, και συντηρητικοί πολιτικοί της εποχής.

Ως εκ τούτου, οι τουρίστες έφυγαν και το ξενοδοχείο έκλεισε το ίδιο κιόλας καλοκαίρι.

Τα επόμενα χρόνια το ξενοδοχείο θα λειτουργήσει ως «κανονικό» ξενοδοχείο χωρίς όμως να καταφέρει να ορθοποδήσει ποτέ. Σήμερα το ξενοδοχείο «Σαλάντι» παραμένει λεηλατημένο και κλειστό, ένα τσιμεντένιο κουφάρι που έχει μετατραπεί σε χωματερή.

Αξίζει, πάντως, να αναφερθεί ότι ένα μόλις χρόνο μετά οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού των Διδύμων εμφανίστηκαν «μετανιωμένοι» για τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν τότε, αλλά και για την απώλεια 160 θέσεων εργασίας. «Βάλαμε τα χέρια μας  και βγάλαμε μόνοι μας τα μάτια μας», έλεγαν.

Ο γυμνισμός στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα η πρώτη εμφάνιση των γυμνιστών σημειώθηκε την εποχή του Μεσοπολέμου, μία κίνηση η οποία δεν εδραιώθηκε, παρόλο που οι οπαδοί του κυκλοφόρησαν για μικρό χρονικό διάστημα ένα περιοδικό ονόματι «ΦΛΕΡΤ» (Φυσιολατρική Λογοτεχνική Επιθεώρηση Ριζοσπαστικών Τάσεων).

Μετά την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η Ελλάδα ελκύει αρκετούς τουρίστες θιασώτες του γυμνισμού, οι οποίοι ωστόσο αντιμετωπίζουν προβλήματα σχετικά με τις παραλίες όπου μπορούν ελεύθερα να ασκήσουν τον γυμνισμό.

Το 1959 σημειώνεται μία προσπάθεια γυμνιστών και στο Λουτράκι, οι οποίοι ήταν πρόθυμοι να νοικιάσουν ένα ξενοδοχείο στην περιοχή. Μια προσπάθεια, ωστόσο, που κατέληξε άδοξα με τους γυμνιστές να τρέπονται σε φυγή.

Αν θα μπορούσαμε να δώσουμε μια πιο συγκεκριμένη χρονολογία, σχετικά με την «επίσημη» αποδοχή του κινήματος του γυμνισμού στη χώρα μας αυτή θα μπορούσε να είναι το 1983, όταν ψηφίστηκε και ο σχετικός νόμος από τη Βουλή των Ελλήνων, ο οποίος επιτρέπει τον γυμνισμό σε οργανωμένα κέντρα παραθερισμού γυμνιστών (ξενοδοχεία, λέσχες, κάμπινγκ κ.α.) και σε όμορες παραλίες αυτών.

Η δεκαετία του ’80 ήταν και εκείνη που γνώρισε την μεγαλύτερη άνθηση ο γυμνισμός, τόσο με την κατάργηση του νόμου 4.000 περί «ηθικής», όσο και με τις δελεαστικές τιμές των τουριστικών πακέτων να προσελκύουν γυμνιστές τουρίστες στη χώρα μας.

Μέχρι και την δεκαετία του ’90 ο γυμνισμός ήταν ιδιαιτέρως διαδεδομένος στη χώρα μας, ωστόσο από τότε και έπειτα άρχισε να φθίνει. Οι πρώτης γενιάς γυμνιστές άρχισαν να αποσύρονται, ενώ οι νεότεροι δεν επιθυμούσαν να είναι κλεισμένοι όλη μέρα στα ειδικά κέντρα που απευθύνονταν αποκλειστικά στους γυμνιστές.

Στην Ελλάδα οργανωμένα ξενοδοχεία «ειδικού τουρισμού» συναντώνται στην Κρήτη, τη Ρόδο, την Ζάκυνθο, την Κεφαλονιά και τη Μεσσηνία.

Αναφορικά με τις παραλίες, από το κράτος αναγνωρισμένες πλαζ αυστηρά για γυμνιστές είναι μόλις τρεις: Φαληράκι Ρόδου από το 1980, Σαρακίνικο Γαύδου από το 2011 και Βελανιό Σκοπέλου από το 2012.

Ωστόσο, σε πολλούς νησιωτικούς και στεριανούς προορισμούς μπορεί να συναντήσει κανείς γυμνιστές, κυρίως κατά την περίοδο αυξημένης τουριστικής κίνησης. Κάποιες από τις πιο γνωστές είναι η Μπανάνα στη Σκιάθο, η Χιλιαδού στην Εύβοια, η Χαλικιάδα στο Αγκίστρι, η Παράγκα, η Ελιά και το Αγράρι στη Μύκονο, η Μικρή Ιταλίδα στα Κουφονήσια, η Ρούκουνα και το Μοναστήρι στην Ανάφη, η Κόκκινη Άμμος στο Ηράκλειο, το Κεδρόδασος στα Χανιά κ.α.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ VIDEO