Το τελευταίο “αντίο” στον Αντώνη Λιβάνη από συγγενείς, φίλους και πολιτικούς

Ο Αντώνης Λιβάνης έχαιρε της διαχρονικής εκτίμησης και του σεβασμού όχι μόνο των στελεχών και των συντρόφων του στο ΠΑΣΟΚ και την προοδευτική παράταξη αλλά και των πολιτικών αντιπάλων του. Και αυτό ακριβώς εκδηλώθηκε στην εξόδιο ακολουθία που έγινε τη μία μετά το μεσημέρι στη Μητρόπολη Αθηνών πριν την ταφή του στο Α’ Νεκροταφείο. Ήταν όλοι εκεί.

ΟΠρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, οι πρώην πρωθυπουργοί Γιώργος Παπανδρέου, Κώστας Καραμανλής, Αλέξης Τσίπρας, η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ, Φώφη Γεννηματά, ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Απόστολος Κακλαμάνης, οι συναγωνιστές και συνοδοιπόροι στους αγώνες του κατά της χούντας και για τον εκδημοκρατισμό της χώρας, Κώστας Λαλιώτης, Κώστας Σκανδαλίδης, Σήφης Βαλυράκης, Κώστας Γείτονας, Νίκος Σηφουνάκης, ο Α’ αντιπρόεδρος της Βουλής, Νικήτας Κακλαμάνης ως εκπρόσωπος του Κοινοβουλίου, ο Φώτης Κουβέλης, η πρώην πρόεδρος του Αρείου Πάγου Βασιλική Θάνου, η κυρία Μαριάννα Βαρδινογιάννη και ο επιχειρηματίας Γιώργος Βαρδινογιάννης τίμησαν τον εκλιπόντα.

Ήταν ακόμη εκεί ιστορικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ (Θανάσης Τσούρας, Γιώργος Ανωμερίτης), αλλά και πρώην και νυν βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και του ΚΙΝΑΛ, από τον ΣΥΡΙΖΑ -μεταξύ άλλων- η Όλγα Γεροβασίλη, ο Αλέκος Φλαμπουράρης και ο Χρήστος Σπίρτζης. Ακόμη, η Όλγα Κεφαλογιάννη, η Μιλένα Αποστολάκη, η ‘Αντζελα Γκερέκου, και πλήθος από συναγωνιστές από τον αντιδακτορικό αγώνα και συνοδοιπόροι στην Αλλαγή εκφράζοντας την εκτίμηση στη δράση και το πολιτικό ήθος του Αντώνη Λιβάνη.

Οι επικήδειοι

Ο γιός του, Ηλίας Λιβάνης, στον επικήδειο εκ μέρους της οικογένειας τόνισε μεταξύ άλλων την πολιτική αγωνιστική συνέπεια και τις διώξεις που υπέστη για τις δημοκρατικές ιδέες του. «Τον πατέρα μου, η Ιστορία τον επέλεξε από νωρίς και του ανέθεσε ένα ρόλο δύσκολο, αλλά και μοναδικό.

Την αλλαγή.

Και εκείνος το κατάλαβε γρήγορα και τραβηξε αμέσως τον κλήρο της Ιστορίας.

Η ζωή του Αντώνη Λιβάνη δεν υπήρξε ούτε ευθύγραμμη, ούτε άνετη.

Πριν τον γνωρίσει και τον αναγνωρίσει ως πολιτικό ο ελληνικος λαός, τον γνώρισαν οι φυλακές και οι εξορίες», ανέφερε ο Ηλίας Λιβάνης.

Ενώ επεσήμανε ότι την πληγή της απουσίας του στις εξορίες «γιάτρευε μέσα μας η ακλόνητη πίστη στο σκοπό του.

Που δεν ήταν άλλος από μια Ελλάδα της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της προόδου, της αξιοπρέπειας.

Αντίθετα, η λαϊκή κυριαρχία, η ανεξαρτησία, η κοινωνική απελευθέρωση, η οικονομική προοδος δεν ήταν απλά τα συνθήματά του.

Ήταν κάθε ώρα της ζωής του Αντώνη Λιβάνη σε διαρκή διεκδίκηση και διαπραγμάτευση.

Ο πατέρας μου ζούσε μια πάλη για το καλύτερο κάθε φορά του λαού και της πατρίδας και κάθε φορά έβαζε τον πήχη του ακόμη ψηλότερα.

Η ελευθερία, άλλωστε, παράγεται από το ρήμα “έρχομαι”.